
Ben inanmiyorum. Ne İstanbul'u parlaken görüceğime, ne de sorunsuz bir şehir şekline dönüşeceğine, inanmiyorum. Herşey doru düzgün olsa yaşanmaz ki bu hayat burada. Düşünün, ne şarkılar eşlik ederdi dertli rakı sofranıza, ne göz yaşlarınıza ortak olup ağıtlar yakılırdı İstanbul için. Hem Boğaza bakmadan nasıl yaşanır? Yazılara nasıl ilham alınır? Ne hayatlar kurtarıyor aslında çözülmeyen, çözümlenemeyen trafik. Ne kazaları önleniyor bu sayede kim bilir.. Sinirlerimiz ayrı tellerden çalıyor ama olsun o başka. Gülü seven dikenine katlanıyor gibisinden.. Insanları, kurumları, hatta yaşadığımız şehirleri, problemlerin çözümleri büyütür. Herkezin hayal kurmaya hakkı vardıya hani, işte ben bu hakkınızı, izniniz ile, bu yazı boyunca elinizden alacağım. İstanbul'un sorunu-ları ne benim yazdıklarımla çözülür nede benim anlattıklarımla. Ama unutmamanız için, hep hatırlamanız için yazıyorum.
İstanbul mu? Şöyle anlatayım.. Gelişmemiş bir metropoldur İstanbul. Yüzlerce yıllık medeniyetin, medeniyetlerin başkenti. Ama hiçbir görevini yerine getiremedi İstanbul. Asya ile Avrupa arasında tek bacaklı bir köprü kaldı. Asfaltı çarpık çizgileri silik bir yol oldu, durdu İstanbul. Bundan beş yıl sonra da on beş yıl sonrada İstanbul, İstanbul olacak gene asfaltı hala bozuk ama çizgileri boyanmış bir metropol olarak.. Seçimlerde beyaza boyanan, gün geçtikçe grileşen İstanbul'umuz.. Umutuzların yalan umudu, taşı toprağı sarıya özenle boyanmış İstanbul.. Milyon dolarlıklarla, bin liralıkların komşu olduğu yegane mekan İstanbul. Medeniyetin cahilliğe hasım olmadığı tek kent, tek dünya devi. Güneşin çamurla gölgeleniceğine inanılan, haksızların haklı olduğu canım İstanbul'um! Sakatların yaşamamaya mahkum edildiği tek dünya kenti İstanbul. Her sokağında ayrı bir medeniyet kokladığın, her görüntüsünden ayrı zevk aldığın, gündüzleri yaşatan, akşamları hüzünlendiren, boğazında kendini kaybettiğin tek kent İstanbul. Çiçeklerin, ağaçların şehrin içinde olmaması gerektiğine inananların doldurduğu bir metropoldur İstanbul. İşte bu şehir Türkiye'nin kalbidir; her ne kadar beyni Ankada olsada.. Kalp temiz kan pompalamazsa beyin ne yapsın ey İstanbullu? Bu cümle seni kurtardı sanma başkan, unutma! Büyük insan, yaptığı şeylerin arkasından bas bas bağıran değil; komplekslerini yenmiş, geri plandan, başarısı için bağıranları izleyen insandır..
Lise yıllarında yanılmıyorsam komposizyon sınavı için yazmıştım.